środa, 25 czerwca 2014
manado nurkowanie
Z warszawy przylecielismy do doha.mega lotnisko.bardzo nowoczesne. Gorąco.Potem do jakarty, bardziej przypominało to dworzec autobusowy niż lotnisko ale ok, czuje się egzotyke :-) gorąco i duszno. do manado dolecielismy juz mocno zmęczeni po 23 i dojechaliśmy do celebes hotel, który znajduje się przy porcie. O poranku przekonaliśmy się ze manado to brudne portowe miasteczko i czas się ewakuować na wyspę. Łódź można wynająć za 80zl i takim prywatnym czarterem dotarliśmy na bunaken. Bunaken zachwyca. Chillout. Małe bambusowe chatki wśród kwiatów i palm, wszyscy szczerza zęby i są bardzo mili.jest gorąco bardzo. Zrobiliśmy pierwsze nurkowanie,rafa robi wrażenie. Paweł jeszcze nie wie jak bardzo polubi nurkowanie :-)
czwartek, 4 lipca 2013
Canion Colca
Następnym punktem naszej podróży po Machu Picchu miał być Kanion Colca. Dlatego tez udaliśmy się do Arequipy.
Kilka ważnych faktów odnośnie Colca prosto z Wikipedii:
"Kanion, którego ściany wznoszą się z lewej strony na ponad 3200 m nad poziom rzeki, zaś z prawej - na 4200 m, według niektórych źródeł jest uważany za najgłębszy kanion na Ziemi (jest dwa razy głębszy od Wielkiego Kanionu Kolorado). Kanion ma długość 120 kilometrów. Różnica poziomów między jego wlotem (3050 m n.p.m) a wylotem (950 m n.p.m.) wynosi 2100 m. Dno kanionu przypomina krajobraz księżycowy, pokryty głazami i pozbawiony jakiejkolwiek roślinności. Pierwsze przepłynięcie kanionu nastąpiło kajakiem w 1981 roku. Dokonali tego Polacy: Andrzej Piętowski (kierownik wyprawy) i Piotr Chmieliński - kajakarze, Jerzy Majcherczyk - kapitan pontonu, Stefan Danielski i Krzysztof Kraśniewski - załoga pontonu, Jacek Bogucki - filmowiec, Zbigniew Bzdak - fotograf z krakowskiego klubu kajakowego AGH "Bystrze" podczas wyprawy kajakowej Canoandes '79, wpisane zostało w 1984 roku do Księgi Rekordów Guinnessa. W czwartym dniu wyprawy, przy ataku na jedno z bystrzy, kajak Andrzeja Piętowskiego uległ uszkodzeniu uniemożliwiającemu dalsze płynięcie. Kierownik wyprawy dokończył ją na pontonie."
Jako że mieliśmy jeszcze trochę zakwasów, po Salcantay, w Arequipie postanowiliśmy się relaksować przed kolejnymi wędrówkami. Pierwszego dnia przyjechaliśmy o 4 rano, skusiliśmy się na pierwszy lepszy hostel polecony nam na dworcu - Mochileros, który szczerze polecam, bo warunki były naprawdę świetne i ceny ok.
Odwiedziliśmy klasztor Santa Clara. Jest to dość wyjątkowe miejsce, ze względu na to, że jest to zakonnice, które tam przebywały pochodziły tylko z najbardziej zamożnych rodów i każda zakonnica posiadała swoje służące bądź niewolnice w liczbie około 4-7. W związku z tym, że wydanie córki za mąż dużo kosztowało, a czasem brak było odpowiedniego kawalera, taniej i rozsądniej dla zachowania majątku rodzinnego, było oddać córkę do klasztoru. Co więcej, córka sama na siebie zarabiała, bo zakonnice wyrabiały ciasteczka i słodycze, które sprzedawane były na mieście, przez ich służące. Każda prowadziła mały biznes, który dawał im ponoć spore korzyści finansowe. Cele, w których zwykle mieszkają zakonnice to małe pokoiki, natomiast w tym klasztorze, to prawdziwe apartamenty, z wielką kuchnią, czasem z dwoma piecami do wypieków, sypialnią, izbą dla służby i patio. Wystrój wnętrz jest też dość wyjątkowy, ponieważ zakonnice, otrzymywały sporo podarków od swojej zamożnej rodziny, np. francuską porcelanę, obrazy oprawiane w złocie, piękne toaletki, inkrustowane kością słoniową sekretarzyki itp. Wnętrza są niemal pałacowe. Zastanawiający jest też fakt, że klasztor mieści się w centrum miasta, więc można swobodnie przejść po dachach do każdego apartamentu.. ;) Błogosławiona Anna od Aniołów Montegudo, która wprowadzała pierwsze reformy w tym klasztorze, m.in. kazała chodzić zakonnicom w habitach, a nie najmodniejszych sukniach hiszpańskich, była kilkakrotnie otruta, więc nie miała lekko z tamtejszymi siostrzyczkami.
W klasztorze można zakupić mydło pietruszkowe wyrabiane przez zakonnice, słodycze i ciastka, i to co najlepsze, czyli lody z mascarpone. Warto spróbować :)
Po tej wizycie udaliśmy się zobaczyć mumie Juanity. Juanita to inkaska księżniczka, złożona w ofierze w wieku 14, na szczycie wulkanu Mesti. Ofiara miała ocalić miasto przed erupcja wulkanu. Ciało Juanity zachowane jest w doskonałym stanie, łącznie ze skórą, mięśniami, włosami, ubraniem itp. bo była pod śniegiem i lodem od 1450 roku do 1995 kiedy ją znaleziono, i teraz tez jest ciągle w takim mrożonym akwarium jakby.
Po zwiedzaniu udaliśmy się na Ceviche (surowa ryba i owoce morza marynowane w soku z limonki) i ziemniaki w sosie curry.
Dodatkową atrakcją w okolicach Arequipy jest rafting. Trwało to tylko godzinę, ale zabawa przednia :) Polecam!
Tego samego dnia wieczorem koniecznie chcieliśmy pojechać do Cobanaconde skąd rozpoczyna się zejście do kanionu Colca. Okazało się, że rezerwację na busa lepiej zrobić dzień wcześniej, bo tego samego dnia, szczególnie w niedzielę można mieć duuuży problem, żeby znaleźć jakikolwiek transport. Postanowiliśmy jechać stopem. Najpierw taxi na wylotówkę. Jakieś 20km. Potem się okazało, że stopa wszyscy łapią na kilomerze 16, więc musieliśmy podjechać busikiem na właściwy kilometr. Na miejscu zauważyliśmy około 50 osób przy drodze, którzy tez chcieli jechać stopem. Każdy czeka na swoją kolej i sa nawet zapisy na listę. I po prostu każdy samochód, ciężarówka czy inny środek tansportu jaki sie zatrzyma zabiera po kolei kilka osób. Mieliśmy szczęście, bo nasze białe twarze dość mocno wyróżniały się ponad tłumem i jeden z Panów, powiedział, że są jeszcze zapisy na busika. Poszliśmy więc z nim do sklepiku po drugiej stronie drogi i zapisaliśmy się na listę wpłacając po 18 soli. Busik miał przyjechać lada moment. Po 45minutach pojechał i zaczęła się walka o miejsca. Kiedy w końcu udało nam się zająć miejsca, Pani naganiaczka odczytała listę..i kiedy nie radziła sobei przy naszych nazwiskach, podniosłam rękę i krzyknęłam: Dos gringos, aqui! Jako że gringos to określenie nie do końca pozytywne, to znaczy po prostu białasy lub coś takiego, rozbawiło to większość pasażerów :)
Koło 23 dojechaliśmy do Chivay, gdzie spędziliśmy noc w hostelu, który nie był hostelem. Następnego dnia o 6 rano pojechaliśmy do Cobanaconde, autobusem, w którym poznaliśmy parę Węgrów podróżujących od 7 lat po Ameryce.. Rozpoczęliśmy naszą trasę zejściem przez San Miguel do San Juan. Trasa jest całkiem przyjemna, biegnie cały czas w dół, czasem bardzo stromo, aż do dna kanionu i rzeki. Widzieliśmy kondora ! Od rzeki zaczyna się nowy zygzag w górę. W San Juan można zjeść dobry obiad i spokojnie maszerować już troche w górę, trochę w dół, przejście przez jeszcze jedną rzekę i tak aż do Malaty. Wioski położone na zboczach kanionu są niezwykle urokliwe. Uprawy kukurydzy i inne na tarasach układanych z kamieni, kanały nawadniające, i spektakularne widoki na niemal pionowe ściany kanionu robią wrażenie. W Malacie zaopatrzyliśmy się jeszcze w dodatkowy prowiant przed zejściem do Oazy i ruszyliśmy w dół.
Oaza na dnie kanionu, wygląda trochę jak z kosmosu, zupełnei nie pasuje do otoczenia. Tropikalna roślinność, bambusowe domki i baseny są miłą odmianą po całym dniu wspinania się w górę lub zbiegania w dół. W oazie nie ma ciepłej wody ani prądu. Za to woda w basenie była bardzo przyjemna. Po zmroku widać już tylko gwiazdy, w pokojach są świeczki, a w tle słychać świerszcze i szum wody w kanionie. Cudo<!>
Następnego dnia o 5 rano zjedliśmy śniadanie i zaczęliśmy się wspinać po zboczu kanionu, żeby iść przynajmniej na początku w cieniu. Po drodze chodzą muły, które dostarczają żywność inne zakupy do Oazy, i trzeba na nie uważać, bo ścieżka jest stroma i wąska, a one jak idą to nie patrzą i mogą zepchnąć w przepaść. Mieliśmy psa przewodnika, o tradycyjnym imieniu Kebab, który całą drogę nas pilnował. Na koniec Paweł kupił mu chyba z kilogram kiełbasy w nagrodę i okazało się, że ten pies tak naprawdę nazywa się Achu :)
Kilka ważnych faktów odnośnie Colca prosto z Wikipedii:
"Kanion, którego ściany wznoszą się z lewej strony na ponad 3200 m nad poziom rzeki, zaś z prawej - na 4200 m, według niektórych źródeł jest uważany za najgłębszy kanion na Ziemi (jest dwa razy głębszy od Wielkiego Kanionu Kolorado). Kanion ma długość 120 kilometrów. Różnica poziomów między jego wlotem (3050 m n.p.m) a wylotem (950 m n.p.m.) wynosi 2100 m. Dno kanionu przypomina krajobraz księżycowy, pokryty głazami i pozbawiony jakiejkolwiek roślinności. Pierwsze przepłynięcie kanionu nastąpiło kajakiem w 1981 roku. Dokonali tego Polacy: Andrzej Piętowski (kierownik wyprawy) i Piotr Chmieliński - kajakarze, Jerzy Majcherczyk - kapitan pontonu, Stefan Danielski i Krzysztof Kraśniewski - załoga pontonu, Jacek Bogucki - filmowiec, Zbigniew Bzdak - fotograf z krakowskiego klubu kajakowego AGH "Bystrze" podczas wyprawy kajakowej Canoandes '79, wpisane zostało w 1984 roku do Księgi Rekordów Guinnessa. W czwartym dniu wyprawy, przy ataku na jedno z bystrzy, kajak Andrzeja Piętowskiego uległ uszkodzeniu uniemożliwiającemu dalsze płynięcie. Kierownik wyprawy dokończył ją na pontonie."
Jako że mieliśmy jeszcze trochę zakwasów, po Salcantay, w Arequipie postanowiliśmy się relaksować przed kolejnymi wędrówkami. Pierwszego dnia przyjechaliśmy o 4 rano, skusiliśmy się na pierwszy lepszy hostel polecony nam na dworcu - Mochileros, który szczerze polecam, bo warunki były naprawdę świetne i ceny ok.
Odwiedziliśmy klasztor Santa Clara. Jest to dość wyjątkowe miejsce, ze względu na to, że jest to zakonnice, które tam przebywały pochodziły tylko z najbardziej zamożnych rodów i każda zakonnica posiadała swoje służące bądź niewolnice w liczbie około 4-7. W związku z tym, że wydanie córki za mąż dużo kosztowało, a czasem brak było odpowiedniego kawalera, taniej i rozsądniej dla zachowania majątku rodzinnego, było oddać córkę do klasztoru. Co więcej, córka sama na siebie zarabiała, bo zakonnice wyrabiały ciasteczka i słodycze, które sprzedawane były na mieście, przez ich służące. Każda prowadziła mały biznes, który dawał im ponoć spore korzyści finansowe. Cele, w których zwykle mieszkają zakonnice to małe pokoiki, natomiast w tym klasztorze, to prawdziwe apartamenty, z wielką kuchnią, czasem z dwoma piecami do wypieków, sypialnią, izbą dla służby i patio. Wystrój wnętrz jest też dość wyjątkowy, ponieważ zakonnice, otrzymywały sporo podarków od swojej zamożnej rodziny, np. francuską porcelanę, obrazy oprawiane w złocie, piękne toaletki, inkrustowane kością słoniową sekretarzyki itp. Wnętrza są niemal pałacowe. Zastanawiający jest też fakt, że klasztor mieści się w centrum miasta, więc można swobodnie przejść po dachach do każdego apartamentu.. ;) Błogosławiona Anna od Aniołów Montegudo, która wprowadzała pierwsze reformy w tym klasztorze, m.in. kazała chodzić zakonnicom w habitach, a nie najmodniejszych sukniach hiszpańskich, była kilkakrotnie otruta, więc nie miała lekko z tamtejszymi siostrzyczkami.
W klasztorze można zakupić mydło pietruszkowe wyrabiane przez zakonnice, słodycze i ciastka, i to co najlepsze, czyli lody z mascarpone. Warto spróbować :)
Po tej wizycie udaliśmy się zobaczyć mumie Juanity. Juanita to inkaska księżniczka, złożona w ofierze w wieku 14, na szczycie wulkanu Mesti. Ofiara miała ocalić miasto przed erupcja wulkanu. Ciało Juanity zachowane jest w doskonałym stanie, łącznie ze skórą, mięśniami, włosami, ubraniem itp. bo była pod śniegiem i lodem od 1450 roku do 1995 kiedy ją znaleziono, i teraz tez jest ciągle w takim mrożonym akwarium jakby.
Po zwiedzaniu udaliśmy się na Ceviche (surowa ryba i owoce morza marynowane w soku z limonki) i ziemniaki w sosie curry.
Dodatkową atrakcją w okolicach Arequipy jest rafting. Trwało to tylko godzinę, ale zabawa przednia :) Polecam!
Tego samego dnia wieczorem koniecznie chcieliśmy pojechać do Cobanaconde skąd rozpoczyna się zejście do kanionu Colca. Okazało się, że rezerwację na busa lepiej zrobić dzień wcześniej, bo tego samego dnia, szczególnie w niedzielę można mieć duuuży problem, żeby znaleźć jakikolwiek transport. Postanowiliśmy jechać stopem. Najpierw taxi na wylotówkę. Jakieś 20km. Potem się okazało, że stopa wszyscy łapią na kilomerze 16, więc musieliśmy podjechać busikiem na właściwy kilometr. Na miejscu zauważyliśmy około 50 osób przy drodze, którzy tez chcieli jechać stopem. Każdy czeka na swoją kolej i sa nawet zapisy na listę. I po prostu każdy samochód, ciężarówka czy inny środek tansportu jaki sie zatrzyma zabiera po kolei kilka osób. Mieliśmy szczęście, bo nasze białe twarze dość mocno wyróżniały się ponad tłumem i jeden z Panów, powiedział, że są jeszcze zapisy na busika. Poszliśmy więc z nim do sklepiku po drugiej stronie drogi i zapisaliśmy się na listę wpłacając po 18 soli. Busik miał przyjechać lada moment. Po 45minutach pojechał i zaczęła się walka o miejsca. Kiedy w końcu udało nam się zająć miejsca, Pani naganiaczka odczytała listę..i kiedy nie radziła sobei przy naszych nazwiskach, podniosłam rękę i krzyknęłam: Dos gringos, aqui! Jako że gringos to określenie nie do końca pozytywne, to znaczy po prostu białasy lub coś takiego, rozbawiło to większość pasażerów :)
Koło 23 dojechaliśmy do Chivay, gdzie spędziliśmy noc w hostelu, który nie był hostelem. Następnego dnia o 6 rano pojechaliśmy do Cobanaconde, autobusem, w którym poznaliśmy parę Węgrów podróżujących od 7 lat po Ameryce.. Rozpoczęliśmy naszą trasę zejściem przez San Miguel do San Juan. Trasa jest całkiem przyjemna, biegnie cały czas w dół, czasem bardzo stromo, aż do dna kanionu i rzeki. Widzieliśmy kondora ! Od rzeki zaczyna się nowy zygzag w górę. W San Juan można zjeść dobry obiad i spokojnie maszerować już troche w górę, trochę w dół, przejście przez jeszcze jedną rzekę i tak aż do Malaty. Wioski położone na zboczach kanionu są niezwykle urokliwe. Uprawy kukurydzy i inne na tarasach układanych z kamieni, kanały nawadniające, i spektakularne widoki na niemal pionowe ściany kanionu robią wrażenie. W Malacie zaopatrzyliśmy się jeszcze w dodatkowy prowiant przed zejściem do Oazy i ruszyliśmy w dół.
Oaza na dnie kanionu, wygląda trochę jak z kosmosu, zupełnei nie pasuje do otoczenia. Tropikalna roślinność, bambusowe domki i baseny są miłą odmianą po całym dniu wspinania się w górę lub zbiegania w dół. W oazie nie ma ciepłej wody ani prądu. Za to woda w basenie była bardzo przyjemna. Po zmroku widać już tylko gwiazdy, w pokojach są świeczki, a w tle słychać świerszcze i szum wody w kanionie. Cudo<!>
Następnego dnia o 5 rano zjedliśmy śniadanie i zaczęliśmy się wspinać po zboczu kanionu, żeby iść przynajmniej na początku w cieniu. Po drodze chodzą muły, które dostarczają żywność inne zakupy do Oazy, i trzeba na nie uważać, bo ścieżka jest stroma i wąska, a one jak idą to nie patrzą i mogą zepchnąć w przepaść. Mieliśmy psa przewodnika, o tradycyjnym imieniu Kebab, który całą drogę nas pilnował. Na koniec Paweł kupił mu chyba z kilogram kiełbasy w nagrodę i okazało się, że ten pies tak naprawdę nazywa się Achu :)
środa, 3 lipca 2013
Do Machu Picchu przez Salcantay !
Dzień pierwszy : Cusco - Mollepata - Sayllpata - Soraypampa
O 4 rano obudził nas chłopiec z recepcji mówiąc, że Pan przewodnik już na nas czeka. Pan przewodnik, który w niczym nie przypominał Pana przewodnika z dnia poprzedniego powiedział, ze za 15 minut mamy być na placu pod kościołem skąd ruszamy. Trochę zaskoczeni, że coś się dzieje wcześniej niż później zebraliśmy nasze rzeczy i część zostawiliśmy w przechowalni w hostelu. Mijając mocno zmęczonych i zataczajczych ludzi po obchodach Corpus Christi dotarliśmy na wskazane miejsce zbiórki. Czekało tam już kilka osób, wiec zaczęliśmy standardowe zapoznawanie. Okazało się, że każdy zapisał się na tą wycieczkę przez innego pośrednika, ale zapłaciliśmy mniej więcej tyle samo. Ekipa była przednia, więc Paweł bardzo się ucieszył. Co najważniejsze nie było fancuzów :)
Po jakichś 30 minutach czekania pojawił się autobus.Nasza grupa miała liczyć około 10 osób, a w autobusie było co najmniej 30, więc byliśmy trochę zdezorientowani. Na szczęście okazało się, że jest 2 przewodników. Niestety trafiliśmy do grupy, której nie widzieliśmy wcześniej i Paweł już zaczął mówić, że nigdzie z nimi nie idzie. Nasz przewodnik narodowości Quechua, Leo przedstawił siei kazał każdemu z nas uczynić to samo. W ten sposób dowiedzieliśmy się, że mamy w grupie 2 Polaków z Angli, 2 Polaków z Norwegii, parę "bezrobotnych i bezdomnych" kanadyjczyków podróżujących po świecie, Angielkę, Californijczyka, Brazylijczyka, Columbijke i Peruwiańczyka z New York. Dowiedzieliśmy sie również, że od tej pory stanowimy Super Hikers Family i musimy iść razem do końca :)
Pierwszy dzień był ciężki, gorąco, komary, meszki, większość trasy wzdłuż pylistej drogi i bardzo strome skróty. W sumie około 9 godzin marszu aż do pierwszego obozu Soraypampa, na wysokości 3900m npm. Kiedy dotarliśmy na miejsce, u podnóża śnieżnych wierzchołków gór, czekał już na nas rozbity obóz, rozstawione namioty i gorąca mate de coca.
Po zdjęciu butów okazało się, że jeden z moich palców strasznie spuchł i prawie dwukrotnie zwiększył swoją objetość do tego jest purpurowy. Poszłam do Leo i poprosiłam o jakieś magiczne zioła, coby zeszła opuchlizna. Okazało się, że to wrastający paznokieć i Leo z pełnym przekonaniem zadecydował, że musimy go wyciąć. Tak wiec, po kolacji, przy świetle czołówki, z nożyczkami kolegi Belga i wodą utlenioną innego turysty wykonany został zabieg chirurgiczny wycinania paznokcia. Zakończony sukcesem! Leo - przewodnik, nauczyciel, przyjaciel, ojciec, lekarz :)
Tej nocy spałam jak zabita.
Dzień drugi: Soraypampa - Salkantay Pass - Chaullay
To był najtrudniejszy dzień, najbardziej wymagający kondycyjnie. Wyszliśmy o poranku, koło 5 rano w kierunku przełęczy Salkantay. Około 12 osiągnęliśmy najwyższy punkt naszej wyprawy 4600m npm. Widoki były oszałamiające, pogoda przepiękna, oślepiający śnieżny Salkantay (6271m npm) i po drugiej stronie Humantay (5917m) po prostu bajka. Obie góry uznawane są za święte i nikt z miejcowych się na nie nie wspina. Wszystkie zagraniczne ekspedycje zakończyły się klęską i zginęło tam wielu wspinaczy. Salkantay w języku Quechua, oznacza "niezdobyty". Od tego momentu zaczęliśmy schodzić w dół, po dużych kamieniach, małych kamieniach, po błocie. Niesamowite w tej trasie jest to, że z wysokich gór, schodzi się w ciągu kilku godzin do tropikalnej dżungli, gdzie nagle jest gorąco, zielono i wilgotno i dużo wodospadów. Obóz drugi w małej wiosce o nazwie Chaullay miał nawet prysznic. Relaks po dniu drugim był bardzo przyjemny, piwo, kolacja, chłopaki grali nawet w piłkę.. W końcu nie ma to jak pokopać piłkę po 10 godzinach marszu :)
Dzień 3: Chaullay - Collpapampa - La Playa
Ten dzień był niezwykle przyjemny, trasa po zboczach gór, jednak nie tak stroma jak dnia poprzedniego, wśród tropikalnej roślinności, upraw kawy, koki, bananów. Leo opowiedział mi miliard historii o swojej rodzinie i zwyczajach Quechua. Ciekawe jest, że Leo zna osoby żyjące w górach, które mają po 120 -130 lat i ciągle są silne. Mówi, ze to dlatego, że nie jedzą mleka ani żadnych przetworzonych produktów i leczą się jak indianie naturalnymi sposobami i co najważniejsze żyją w zgodzie z naturą, bez pośpiechu. Leo wspominał tez o bogactwie językowym w Peru, gdzie przez konkwistą funkcjonowało kilkaset języków, a obecnie znanych jest kilkadziesiąt. W szkołach uczy się Quechua, Aymara i Guarani. Są to języki mówione, więc teraz starają się zapisywać, żeby przetrwały dłużej. Leo podkreślał, że kolonialiści przywieźli pismo i konie, ale to co najlepsze w Peru wywodzi się z czasów preinkaskich i to jest prawdziwe bogactwo tego kraju.
Ten dzień zakończył się bardzo przyjemnie kąpielą w gorących źródłach Santa Teresa. Są to dwa bardzo duże baseny, położone między skałami, gdzie woda jest naprawdę gorąca. Bardzo przyjemnie. Po tej bardzo przyjemnej kąpieli, rozpaliliśmy ognisko, DJ włączył dyskotekowe światełko i latynoską muzyczkę. Wszyscy zaczęli tańczyć w tumanach kurzu i cała kąpiel poszła na marne :P
Dzień 4: La Playa - Llactapata / Zip lining/ Hidroelectric - Aguas Calientes
Poprzedniego dnia co niektórzy zostali zachęceni do skorzystania o poranku ze zjadów linowych, najdłuższego w Ameryce Południowej.Ze względu na liczne pęcherze na stopach, zdecydowałam, że tego dnia chętnie polatam, podczas gdy Paweł dzielnie kontynuował trekking. Paweł wstał o 5 rano i wraz ze swoimi niemieckimi kolegami i parą ForeverYoung kanadyjczyków ruszyli na Llctapata. Na szczycie wzniesienia są inkaskie ruiny, z tego punktu można tez podziwiać Machu Picchu. Niemniej jednak poza widokami, jest to przede wszystkim bardzo cięzka wspinaczka, gdzie najpierw 1000m w góręm następnie w dół po bardzo stronej ścieżce biegnącej dzikim zygzakiem. Do tego jest bardo gorąco, dużo słońca i tropików. Paweł dodatkowo był troche zmęczony po wieczornej integracji, więc był bardzo dzielny :)
Ja w tym czasie bawiłam się na zjazdach linowych. Polecam :D http://www.colcaziplining.com/videos-en.php
Obie grupy spotkały się na obiedzie w Hidroelectrica skąd ruszyliśmy wzdłuż torów do Aguas Calientes. Trasa przy torach jest nieco nudna, ale generalnie nie ma na co narzekać. W Aguas Calientes spaliśmy już nie w namiotach a w hotelu, do tego z łazienką. Wieczorem zjedliśmy elegancką kolację i szykowaliśmy się na dzień ostatni, czyli Machu Picchu.
Dzień 5 : Aguas Calientes - Machu Picchu - Cusco
Wstaliśmy o 4 rano, o 4:15 byliśmy na zbiórce. O 5 rano byliśmy już przy bramie wejściowej na szlak do miasta inków. Od 5 do 6 rano, po ciemku wchodziliśmy po inkaskich schodach. Masakryczny pomysł mieli ci Inkowie z tymi schodami. Po godzinie weszliśmy pod bramę wejściową numer 2. To jest punkt, w którym należy zmienić mokrą koszulkę na suchą i zjeść śniadanie. O 6 rozpoczęliśmy razem z naszym przewodnikiem zwiedzanie, poopowiadali nam trochę o tym, ze nikt nie wie dlaczego Inkowie opuscili to miasto i kiedy dokładnie. Jedyne co wiadomo, to że było to bardzo ważne miejsce, kompleks pałacowy dla elity. Pierwsze spojrzenie na ruiny nie zrobiło na mnie wrazenia. Jednak jak słońce zaczęło już wschodzić i przebijać się przez otaczające góry, z minuty na minutę miasto Inków zaczęło mnie zachwycać. Niesamowite wrażenie zrobił na mnie most Inków, ukryty po drugiej stronie wzgórza, i sam widok na ruiny miasta z góry Machu Picchu, która wznosi się na 1000m ponad ruinami. Wydawać by się mogło niemożliwe, a jednak. Po 4 dniach chodzenia po górach, z maksymalnie po obcieranymi i odciskanymi stopami, poszliśmy jeszcze te 1000 m po schodkach inkaskich w górę, z 2430m na 3500m npm. i dzięki temu mogliśmy podziwiać niesamowitą panoramę. Na górze nie było już tak gorąco, i spotkaliśmy naszych kolegów z grupy, wiec siedzieliśmy tam jakiś czas razem delektując się tym momentem.
Zrobiliśmy jeszcze ostatnie zdjęcie z serii sexi lama i baby condor, i tym sposobem zakończyliśmy naszą przygodę z Salkantay trek i Super Hiker Family. To było bardzo dobrych 5 dni z naszego życia :)
O 4 rano obudził nas chłopiec z recepcji mówiąc, że Pan przewodnik już na nas czeka. Pan przewodnik, który w niczym nie przypominał Pana przewodnika z dnia poprzedniego powiedział, ze za 15 minut mamy być na placu pod kościołem skąd ruszamy. Trochę zaskoczeni, że coś się dzieje wcześniej niż później zebraliśmy nasze rzeczy i część zostawiliśmy w przechowalni w hostelu. Mijając mocno zmęczonych i zataczajczych ludzi po obchodach Corpus Christi dotarliśmy na wskazane miejsce zbiórki. Czekało tam już kilka osób, wiec zaczęliśmy standardowe zapoznawanie. Okazało się, że każdy zapisał się na tą wycieczkę przez innego pośrednika, ale zapłaciliśmy mniej więcej tyle samo. Ekipa była przednia, więc Paweł bardzo się ucieszył. Co najważniejsze nie było fancuzów :)
Po jakichś 30 minutach czekania pojawił się autobus.Nasza grupa miała liczyć około 10 osób, a w autobusie było co najmniej 30, więc byliśmy trochę zdezorientowani. Na szczęście okazało się, że jest 2 przewodników. Niestety trafiliśmy do grupy, której nie widzieliśmy wcześniej i Paweł już zaczął mówić, że nigdzie z nimi nie idzie. Nasz przewodnik narodowości Quechua, Leo przedstawił siei kazał każdemu z nas uczynić to samo. W ten sposób dowiedzieliśmy się, że mamy w grupie 2 Polaków z Angli, 2 Polaków z Norwegii, parę "bezrobotnych i bezdomnych" kanadyjczyków podróżujących po świecie, Angielkę, Californijczyka, Brazylijczyka, Columbijke i Peruwiańczyka z New York. Dowiedzieliśmy sie również, że od tej pory stanowimy Super Hikers Family i musimy iść razem do końca :)
Pierwszy dzień był ciężki, gorąco, komary, meszki, większość trasy wzdłuż pylistej drogi i bardzo strome skróty. W sumie około 9 godzin marszu aż do pierwszego obozu Soraypampa, na wysokości 3900m npm. Kiedy dotarliśmy na miejsce, u podnóża śnieżnych wierzchołków gór, czekał już na nas rozbity obóz, rozstawione namioty i gorąca mate de coca.
Po zdjęciu butów okazało się, że jeden z moich palców strasznie spuchł i prawie dwukrotnie zwiększył swoją objetość do tego jest purpurowy. Poszłam do Leo i poprosiłam o jakieś magiczne zioła, coby zeszła opuchlizna. Okazało się, że to wrastający paznokieć i Leo z pełnym przekonaniem zadecydował, że musimy go wyciąć. Tak wiec, po kolacji, przy świetle czołówki, z nożyczkami kolegi Belga i wodą utlenioną innego turysty wykonany został zabieg chirurgiczny wycinania paznokcia. Zakończony sukcesem! Leo - przewodnik, nauczyciel, przyjaciel, ojciec, lekarz :)
Tej nocy spałam jak zabita.
Dzień drugi: Soraypampa - Salkantay Pass - Chaullay
To był najtrudniejszy dzień, najbardziej wymagający kondycyjnie. Wyszliśmy o poranku, koło 5 rano w kierunku przełęczy Salkantay. Około 12 osiągnęliśmy najwyższy punkt naszej wyprawy 4600m npm. Widoki były oszałamiające, pogoda przepiękna, oślepiający śnieżny Salkantay (6271m npm) i po drugiej stronie Humantay (5917m) po prostu bajka. Obie góry uznawane są za święte i nikt z miejcowych się na nie nie wspina. Wszystkie zagraniczne ekspedycje zakończyły się klęską i zginęło tam wielu wspinaczy. Salkantay w języku Quechua, oznacza "niezdobyty". Od tego momentu zaczęliśmy schodzić w dół, po dużych kamieniach, małych kamieniach, po błocie. Niesamowite w tej trasie jest to, że z wysokich gór, schodzi się w ciągu kilku godzin do tropikalnej dżungli, gdzie nagle jest gorąco, zielono i wilgotno i dużo wodospadów. Obóz drugi w małej wiosce o nazwie Chaullay miał nawet prysznic. Relaks po dniu drugim był bardzo przyjemny, piwo, kolacja, chłopaki grali nawet w piłkę.. W końcu nie ma to jak pokopać piłkę po 10 godzinach marszu :)
Dzień 3: Chaullay - Collpapampa - La Playa
Ten dzień był niezwykle przyjemny, trasa po zboczach gór, jednak nie tak stroma jak dnia poprzedniego, wśród tropikalnej roślinności, upraw kawy, koki, bananów. Leo opowiedział mi miliard historii o swojej rodzinie i zwyczajach Quechua. Ciekawe jest, że Leo zna osoby żyjące w górach, które mają po 120 -130 lat i ciągle są silne. Mówi, ze to dlatego, że nie jedzą mleka ani żadnych przetworzonych produktów i leczą się jak indianie naturalnymi sposobami i co najważniejsze żyją w zgodzie z naturą, bez pośpiechu. Leo wspominał tez o bogactwie językowym w Peru, gdzie przez konkwistą funkcjonowało kilkaset języków, a obecnie znanych jest kilkadziesiąt. W szkołach uczy się Quechua, Aymara i Guarani. Są to języki mówione, więc teraz starają się zapisywać, żeby przetrwały dłużej. Leo podkreślał, że kolonialiści przywieźli pismo i konie, ale to co najlepsze w Peru wywodzi się z czasów preinkaskich i to jest prawdziwe bogactwo tego kraju.
Ten dzień zakończył się bardzo przyjemnie kąpielą w gorących źródłach Santa Teresa. Są to dwa bardzo duże baseny, położone między skałami, gdzie woda jest naprawdę gorąca. Bardzo przyjemnie. Po tej bardzo przyjemnej kąpieli, rozpaliliśmy ognisko, DJ włączył dyskotekowe światełko i latynoską muzyczkę. Wszyscy zaczęli tańczyć w tumanach kurzu i cała kąpiel poszła na marne :P
Dzień 4: La Playa - Llactapata / Zip lining/ Hidroelectric - Aguas Calientes
Poprzedniego dnia co niektórzy zostali zachęceni do skorzystania o poranku ze zjadów linowych, najdłuższego w Ameryce Południowej.Ze względu na liczne pęcherze na stopach, zdecydowałam, że tego dnia chętnie polatam, podczas gdy Paweł dzielnie kontynuował trekking. Paweł wstał o 5 rano i wraz ze swoimi niemieckimi kolegami i parą ForeverYoung kanadyjczyków ruszyli na Llctapata. Na szczycie wzniesienia są inkaskie ruiny, z tego punktu można tez podziwiać Machu Picchu. Niemniej jednak poza widokami, jest to przede wszystkim bardzo cięzka wspinaczka, gdzie najpierw 1000m w góręm następnie w dół po bardzo stronej ścieżce biegnącej dzikim zygzakiem. Do tego jest bardo gorąco, dużo słońca i tropików. Paweł dodatkowo był troche zmęczony po wieczornej integracji, więc był bardzo dzielny :)
Ja w tym czasie bawiłam się na zjazdach linowych. Polecam :D http://www.colcaziplining.com/videos-en.php
Obie grupy spotkały się na obiedzie w Hidroelectrica skąd ruszyliśmy wzdłuż torów do Aguas Calientes. Trasa przy torach jest nieco nudna, ale generalnie nie ma na co narzekać. W Aguas Calientes spaliśmy już nie w namiotach a w hotelu, do tego z łazienką. Wieczorem zjedliśmy elegancką kolację i szykowaliśmy się na dzień ostatni, czyli Machu Picchu.
Dzień 5 : Aguas Calientes - Machu Picchu - Cusco
Wstaliśmy o 4 rano, o 4:15 byliśmy na zbiórce. O 5 rano byliśmy już przy bramie wejściowej na szlak do miasta inków. Od 5 do 6 rano, po ciemku wchodziliśmy po inkaskich schodach. Masakryczny pomysł mieli ci Inkowie z tymi schodami. Po godzinie weszliśmy pod bramę wejściową numer 2. To jest punkt, w którym należy zmienić mokrą koszulkę na suchą i zjeść śniadanie. O 6 rozpoczęliśmy razem z naszym przewodnikiem zwiedzanie, poopowiadali nam trochę o tym, ze nikt nie wie dlaczego Inkowie opuscili to miasto i kiedy dokładnie. Jedyne co wiadomo, to że było to bardzo ważne miejsce, kompleks pałacowy dla elity. Pierwsze spojrzenie na ruiny nie zrobiło na mnie wrazenia. Jednak jak słońce zaczęło już wschodzić i przebijać się przez otaczające góry, z minuty na minutę miasto Inków zaczęło mnie zachwycać. Niesamowite wrażenie zrobił na mnie most Inków, ukryty po drugiej stronie wzgórza, i sam widok na ruiny miasta z góry Machu Picchu, która wznosi się na 1000m ponad ruinami. Wydawać by się mogło niemożliwe, a jednak. Po 4 dniach chodzenia po górach, z maksymalnie po obcieranymi i odciskanymi stopami, poszliśmy jeszcze te 1000 m po schodkach inkaskich w górę, z 2430m na 3500m npm. i dzięki temu mogliśmy podziwiać niesamowitą panoramę. Na górze nie było już tak gorąco, i spotkaliśmy naszych kolegów z grupy, wiec siedzieliśmy tam jakiś czas razem delektując się tym momentem.
Zrobiliśmy jeszcze ostatnie zdjęcie z serii sexi lama i baby condor, i tym sposobem zakończyliśmy naszą przygodę z Salkantay trek i Super Hiker Family. To było bardzo dobrych 5 dni z naszego życia :)
sobota, 15 czerwca 2013
środa, 12 czerwca 2013
piątek, 7 czerwca 2013
W Cuzco obiad z "Pana Premiera".
Tradycja jest juz ze docieramy do nowego miejsca o poznej/wczesnej porze co nie sprzyja zakwaterowaniu. Ludzie w Peru sa jednak przygotowani na takich gosci jak my i wyczekuja swych ofiar w holach terminali z przygotowanymi ulotkami i gotowym do drogi kierowca. W takich przypadkach nie ma sie zbyt duzego wyboru. Zmeczenie i brak checi do poszukiwania hostelu o 3-5 nad ranem sprawiaja, ze oferta z dworca zawsze brzmi dobrze. Tym razem brzmiala bardzo dobrze. Po paru godzinach odpoczynkui dokladnemu porzyjrzeniu sie gdzie jestemy odjelismy tylko 7 gwizdek z poczatkowo przyznanych 10(skala 1-5).
Cuzco ladne bardzo jest i urokliwe, i duze, i turystow tez duzo. Sklepow duzo, ludzi duzo i duzo biur turystycznych oferujacych dziesiatki roznych opcji odwiedzenia najwiekszej z atrakcji Peru, jednego z siedmiu nowych cudow swiata - Machu Picchu! Takze i dla nas byl to punkt docelowy. A dotrzec do tego miejsca mozna na kilka sposobow ciekawych i mniej ciekawych, ale wszystkie bez wzgledu na atrakcyjnosc sa kosztowne. Najatrakcyjniejsza z opcji to tzw. Inca Trail. Trasa samych Inkow, ktorzy mimo swego niewysokiego wzrostu lubowali sie w schodach o niestandardowo wysokich stopniach. Ta opcja odpadala od samego poczatku - trzeba rezerwowac 2 miesiace wczesniej na co niestety nie moglismy sobie pozwolic ze wzgledu na to, ze nie wiedzielismy kiedy dokladnie do Cuzco dotrzemy. W wyborze opcji pomogl nam pewien charyzmatyczny czlowiek, ktory posiadal biuro turystyczne. Posiadal biuro turystyczne, ale samego biura nie posiadal. Jednak jak zaznaczylem byl bardzo charyzmatyczny i przekonal nas do wyboru wlasnie jego opcji. Salcantay 5D4N - czyli piec dni i cztery noce z finiszem w wymarzonym Macchu Picchu. Jako, ze odwiedzilismy tez kilka drozszych agencji dowiedzielismy sie o alternatywnych trasach do tych co mniej atrakcyjnych podczas wyprawy, ktora nas czekala. Jedynym pytaniem byly checi pozostalych uczestnikow i przewodnikow.
Cuzco lezy w dolinie. Otoczone jest, jak nie trudno sie domyslic, wzgorzami pokrytymi eukaliptusami, na ktorych porozrzucane sa ruiny, swiecace krzyze i statua Jesusa. Posrod tych wlasnie atrakcji postanowilismy wybrac sie na konna przejazdzke z samego rana. Najpierw oczywiscie sniadanie na targu San Pedro, w ktorym konkurencja jest olbrzymia. Szczegolnie jezeli chodzi o swiezo wyciskane/miksowane soki owocowe i inne - nawet z ciemnym piwem - gdzie jedna obok drugiej stoiska ma kilkadziesiat pan otoczonych murem owocow gotowych poswiecic swe zycie dla kubkow smakowych odwiedzajacych. Kasia zostala stala klientka. Odwiedzajac stoiska przy kazdej mozliwej okazji probujac nowych kombinacji owocowych. Poza sokami, sniadaniami, obiadami, glowami koz czy baranow mozna bylo tam tez kupic cukierki z koka i rzeczy, ktore na targu sa zazwyczaj. Nie polecamy tylko kupowac goracej czekolady do sniadania zamiast kawy. W niczym czekolady to nie przypomina i wypic nie potrafilismy.
Kilka kilometrow za, a wlasciwie nad miastem czekalo na nas stado gotowych do drogi konikow roznej masci i wielkosci. Nic w tym dziwnego nie bylo poza Pania, ktora nasza wycieczke prowadzila. Razem z nasza dwojka bylo jeszcze osiem innych osob w roznym wieku. Na oko od 5 do 60 lat, kazdy na swoim koniku. Jedyna osoba bez konika byla Pani prowadzaca. Miala za to przewiazana przez plecy coreczke :D, ktora na postojach zostawiala na kocyku miedzy konikami ganiajac inne koniki, ktore poczuwszy zew natury uganialy sie po polach za klaczami. My w tym czasie eksplorowalismy skaly mniej lub bardziej przez ludzi dostosowane do zycia lub obrzadkow religijnych. Kilka razy probowalem zmusic konika, ktorego imienia przypomniec sobie nie moge, do wyjscia poza szereg i pokazania, ze kiedys z konia spadlem ale potem wsiadlem znowu i wiem jak anglezowac. Nic z tego niestety nie wyszlo bo konik swoje miejsce w szeregu znal bardzo dobrze. Mila byla to przejazdzka ale bez wiekszych emocji.
Dlatego emocji trzeba bylo poszukac gdzie indziej. Pierwsza okazja do tego byl obiad w drodze powrotnej. Spacerujac w dol do miasta z daleka zobaczylismy tablice z wypisanymi daniami, na ktorej duzymi, rozowymi literami pierwsze od gory bylo napisane "CUY". Smazona swinka morska jest popularnym daniem wsrod Peruwianczykow z przedmiesc i mozna znalezc ja w prawie kazdej restauracji. W tej, ktora odwiedzilismy podawana byla na elegancko. I to uratowalo calosc - przynajmniej dobrze wyglada na zdjeciu :) Zjadlem wszystko co bylo mozna zjesc a i tak bylo dla mnie za malo. Musialem ratowac sie makaronem Kasi zeby przezyc do nastepnego posilku, ktorym bylo piwo przy meczu Bayern - Borussia.
Aaa i jeszcze jedna bardzo ciekawa rzecz z Cuzco: trafilismy na obchody Corpus Christi wiec wszedzie byly tance, hulance i bicie sie biczamipo pietach. Pod kosciolami tanczyli przebierancy w maskach z malymi wypchanymi lamami przytroczonymi do pasa.
W nastepnym odcinku: Do Machu Picchu przez Salkantay!
czwartek, 6 czerwca 2013
Subskrybuj:
Posty (Atom)